W starej pracowni plastycznej lustra miały pozostać zakryte. Gdy ściągnęli tkaninę, twarze wewnątrz zaczęły się topić, skóra zsuwała się z kości jak gorący wosk. Oczy obracały się w powolnych, wilgotnych okręgach. Ich odbicia uśmiechały się coraz szerzej, pękając w szwach, oczy mnożyły się i śledziły każdy ruch, nawet gdy dziewczyny odwróciły się.